Daniel Guichard

Urodzony w Paryżu w 1948 roku, Daniel Guichard należy do tradycji francuskiego chanson i muzyki rozrywkowej, cechując się bezpośrednim stylem pisania, niskim głosem i silnym ludowym zakorzenieniem, wynikającym z początków w dzielnicy Les Halles. Po opuszczeniu liceum Guichard pracował i jednocześnie śpiewał wieczorami w kabaretach Montmartre i Saint‑Germain‑des‑Prés, gdzie wykonywał swoje pierwsze utwory oraz piosenki Aristide’a Bruanta. Jego dyskografia zaczyna się od Le Paname de mes dix ans (1969), a jego kariera zyskała rozgłos na początku lat 70. dzięki La Tendresse (1973), Faut pas pleurer comme ça i Mon vieux (1974) — balladom i sentymentalnym utworom repertuarowym, które utrwaliły jego styl. Następnie rozwijał stałą karierę, wydając albumy, odbywając trasy koncertowe i występując w Olympii, w tym z piosenkami Je t’aime tu vois (1976), Je viens pas te parler d’amour (1979) i Le Gitan (1983). Jego dorobek obejmuje także płyty poświęcone Édith Piaf, Maurice’owi Chevalierowi i Charlesowi Trenetowi oraz działalność producencką od połowy lat 70. z własną wytwórnią Kuklos. Później Daniel Guichard wydał Notre Histoire w 2012 roku, przedłużając drogę artystyczną zbudowaną między chanson réaliste, orkiestrowaną muzyką rozrywkową i repertuarem scenicznym.