Caloé

Pochodząca z francuskiej rodziny, w której muzyka klasyczna i śpiew zajmowały ważne miejsce, Caloé najpierw kształciła się na skrzypcach, zanim przeniosła środek ciężkości na głos, traktowany jak pełnoprawny instrument. To dzięki jazzowi Caloé rozwinęła swój język muzyczny, czyniąc improwizację elementem strukturotwórczym swojej metody, zarówno w interpretacji, jak i w kompozycji. Jej repertuar osobisty łączy chanson i jazz w elastycznym formacie, otwartym na inne krążenia rytmiczne i melodyczne, z przejściami w stronę samby, bossa novy, soulu czy rapu, w zależności od kontekstu scenicznego i muzyków, którzy ją towarzyszą. Caloé pisze swoje teksty i kompozycje oraz wpisuje swoją pracę w stały dialog z instrumentalistami z francuskiej i międzynarodowej sceny jazzowej. Na scenie preferuje formy żywe, w których aranżacja pozostaje związana ze słuchaniem, dynamiką zespołu i miejscem pozostawionym improwizacji — między piosenką o wyraźnym charakterze a bardziej otwartym wyrazem jazzowym.