Cristina Branco

Urodzona w Almeirim w regionie Ribatejo w Portugalii w 1972 roku, Cristina Branco wpisuje się w odnowę fado, która pojawiła się w latach 90., rozwijając podejście ściśle powiązane z poezją oraz muzyką zbliżoną do jazzu. Początkowo zafascynowana jazzem i chansonem, Cristina Branco zwróciła się ku fado po odkryciu nagrań Amálii Rodrigues i zaczęła śpiewać w małych lokalach, zanim została zaproszona do Holandii, gdzie w 1997 roku ukazał się jej pierwszy koncertowy album „Cristina Branco in Holland”. Jej kariera ukształtowała się następnie wokół albumów takich jak „Murmúrios” (1998), „Corpo Iluminado” (2001), „Ulisses” (2005), „Menina” (2016), „Branco” (2018) i „Eva” (2020), które świadczą o stałej współpracy z gitarzystą Custódio Castelo oraz innymi muzykami zarówno z fado, jak i europejskiego jazzu. Repertuar Cristiny Branco łączy tradycyjne fado, oryginalne kompozycje i muzyczne opracowania tekstów klasycznych i współczesnych portugalskich poetów, z dbałością o tekst, dykcję i oszczędne aranżacje akustyczne. Silnie obecna na scenach holenderskiej, belgijskiej, francuskiej i niemieckiej, Cristina Branco rozwija w trakcie tras koncertowych kameralne, często intymne fado, które dialoguje z piosenką autorską, folkiem i pewnymi formami muzyki improwizowanej.