Bandabardò

Powstała we Florencji w 1993 roku wokół Erriqueza i Finaza, Bandabardò rozwinęła się na włoskiej scenie koncertowej, zanim ukształtowała dyskografię mieszczącą się między folk-rockiem, włoską chanson, ska i śródziemnomorskimi akcentami. Bandabardò funkcjonuje jako kolektyw, w którym akustyczne gitary, rockowy puls, synkopy i chóry zajmują centralne miejsce, a bezpośredni sposób pisania utworów jest nacechowany zarówno energią sceny, jak i wrażliwością ludową. Ta ścieżka znalazła wyraz na albumach Il circo mangione (1996), Iniziali bì-bì (1998), Mojito Football Club (2001), Bondo! Bondo! (2004) i Ottavio (2008), które towarzyszyły poszerzaniu ich publiczności w klubach, na festiwalach i alternatywnych scenach we Włoszech. Nie rezygnując z radosnej folkowej bazy, Bandabardò stopniowo wprowadzało bardziej elektryczne barwy i szersze aranżacje, pozostając jednocześnie wierne akustycznej, kolektywnej estetyce. Po śmierci Erriqueza w 2021 roku Bandabardò kontynuowało działalność, przedłużając historię związaną od samego początku z toskańską sceną niezależną i pracą koncertową.