Grégoire Jokic

Po ukończeniu nauki w Konserwatorium Grégoire Jokic rozwija solowy projekt mieszczący się między współczesnym fortepianem a melodyczną elektroniką, z precyzyjną pracą nad teksturami, przestrzenią i rozwojem utworów. Zanim wyznaczył ten kierunek, grał w zespołach rockowych i jazzowych — doświadczenie, które nadal wzbogaca rytmiczną elastyczność i organiczny wymiar jego twórczości. Odkrycie muzyki Jon Hopkinsa i Maxa Coopera było przełomem i skłoniło go do zbudowania osobistego języka, w którym fortepian zajmuje centralne miejsce, czasem wyeksponowany, innym razem wtopiony w bardziej atmosferyczną tkankę dźwiękową. Jego muzyka porusza się więc między wyraźnymi liniami melodycznymi, łagodną elektroniką, powściągliwym napięciem i niekiedy melancholijną tonacją. Jokic poszerzył też ten zakres, włączając wokal do niektórych kompozycji, zarówno z własnym głosem, jak i w okazjonalnych współpracach, na przykład z Niną Versyp czy Heroe. Na scenie repertuar ten kontynuuje dialog między grą fortepianową a elektronicznym pisaniem muzyki w oszczędnej i bezpośredniej formie.