Baba Zula

Zakotwiczony w Stambule w połowie lat 90. Baba Zula rozwinął formę anatolijskiej psychodelii, łącząc tradycyjne muzyki tureckie, dub, rock eksperymentalny i elektroniczne akcenty. Założony wokół Murata Ertela i Leventa Akmana po doświadczeniach w zespole Zen, projekt Baba Zula funkcjonuje jako otwarte jądro, często wspierane przez różnych instrumentalistów i wokalistów, co kreuje estetykę przesuwaną między improwizacją a uporządkowanymi kompozycjami. Pierwszą międzynarodową widoczność grupa zyskała dzięki ścieżce dźwiękowej do filmu „Tabutta Rövaşata” w 1996 roku, a następnie licznym albumom studyjnym, takim jak „Duble Oryantal” (2005), „Gecekondu” (2010), „34 Oto Sanayi” (2014) i „Derin Derin” (2019), gdzie spotykają się hipnotyczne rytmy, motywy muzyki wiejskiej Anatolii oraz nawiązania do psychodelicznej sceny lat 70. Na scenie Baba Zula stawia na długie formy instrumentalne i wymiar performatywny, co lokuje ich zarówno w niezależnych kręgach rockowych, jak i na festiwalach muzyki świata oraz wydarzeniach kultury elektronicznej. Współprace z Alexanderem Hacke czy producentem Mad Professorem oraz obecność Baba Zula w dokumencie Fatih Akin „Crossing the Bridge: The Sound of Istanbul” wzmocniły osadzenie zespołu na skrzyżowaniu kultur tureckiej, europejskiej i diasporcznej.