Chanson Plus Bifluorée

Urodzony w Montpellier w 1985 roku z połączenia duetów Le Gong du Balayeur i Le Mécanophone, Chanson Plus Bifluorée od samego początku rozwija pracę skoncentrowaną na humorystycznej piosence, parodii i polifonii wokalnej. Początkowo składający się z czterech członków zespół później kontynuował swoją drogę jako trio z Michel Puyau, Sylvain Richardot i Xavier Cherrier. Chanson Plus Bifluorée buduje swoją tożsamość na ukłonach w stronę klasyków francuskiej chanson, oryginalnych kompozycjach i wariacjach stylów, które przechodzą od variété do pastiszu starszych lub teatralnych form, z ważnym miejscem na sceniczny występ i music-hall. Zauważony już pod koniec lat osiemdziesiątych, grupa osiedliła się w Paryżu na początku lat dziewięćdziesiątych, występując między innymi w l’Européen, w Olympii, w Casino de Paris, w Bouffes-Parisiens, w Alhambra i na Festiwalu w Avignonie, jednocześnie szeroko tournée po Francji. Ich dyskografia obejmuje między innymi Chanson plus bifluorée à l’Européen (1991), Pourquoi les girafes ? (1992), Jobard (1994), Au bilboquet des planètes (1999), Peinture à carreaux (2005), La plus folle histoire de la chanson, de la préhistoire au slam… (2009), Le Grand Casting (2014), À table ! (2018) i Au revoir et merci ! (2021). W trakcie przedstawień Chanson Plus Bifluorée opracowało także wymiar skierowany do młodej widowni oraz projekty łączące humor, przeróbki, oryginalne pisanie i przekazywanie repertuaru.