Shit And Shine

Uruchomiony w 2004 roku przez Craiga Clouse’a, Shit and Shine najpierw rozwijał się między Londynem a anglosaską sceną eksperymentalną, zanim osiadł w Austin w Teksasie, przy jednoczesnym utrzymaniu elastycznego sposobu działania wokół jednego rdzenia i zmiennych muzyków. Projekt porusza się na granicy noise rocka, muzyki industrialnej, drone i najostrzejszych form elektronicznych, z wyraźnym wykorzystaniem powtarzających się perkusji, pętli, nasyconych tekstur i wyraźnym upodobaniem do długich lub fragmentarycznych konstrukcji. Bardzo produktywny, Shit and Shine publikuje od samego początku You’re Lucky to Have Friends Like Us (2004), potem Ladybird (2005), Jealous of Shit and Shine (2006) i Cherry (2008), a następnie kontynuuje z 229-2299 Girls Against Shit (2009), Le Grand Larance Prix (2011), Jream Baby Jream (2012), Powder Horn (2014), 54 Synth-Brass, 38 Metal Guitar, 65 Cathedral i Everybody’s a Fuckin Expert (2015), Some People Really Know How To Live (2017), Bad Vibes (2018), NO NO NO NO (2019), Malibu Liquor Store (2020) i New Confusion (2022). Z jednego albumu na drugi Shit and Shine przeplata utwory o transie hałaśliwym, rytmiczne kolacje, odrożenia bardziej elektroniczne i bezpośredniejsze formaty, pozostając jednocześnie związani z obiegami rocka eksperymentalnego, noise i międzynarodowego undergroundu.