Buika

Urodzona w Palma de Mallorca w 1972 roku, z rodziców pochodzących z Gwinei Równikowej, Buika — właściwie Concha Buika — wypracowała niezwykłą drogę artystyczną między Hiszpanią, Afryką a światem latynoskim. Po początkach w klubach na Majorce, gdzie śpiewała soul, rhythm and blues oraz muzykę elektroniczną, jej głos stopniowo skierował się ku repertuarowi łączącemu copla, flamenco, bolero, jazz i wpływy afro‑karaibskie. Mieszkając w Madrycie, Buika nagrała w 2000 roku pierwszy album w duecie «Mestizuo» z Jacobem Suredą, potem krążek eponimiczny w 2005 roku, a następnie dopracowała swoje brzmienie na płytach «Mi niña Lola» (2006) i «Niña de fuego» (2008), gdzie uwidacznia się zamiłowanie do oszczędnych orkiestracji, gitary flamenco i intymnego pisania piosenek. Współpraca z kubańskim pianistą Chucho Valdésem przy «El último trago» (2009) otworzyła Buice szerzej sceny jazzowe na świecie. Następnie ukazały się «La noche más larga» (2013) i «Vivir sin miedo» (2015), albumy, na których hiszpański współistnieje z angielskim, a powolne ballady, latynoskie rytmy i bardziej soulowe klimaty się przenikają. Obecna na licznych festiwalach jazzowych i świata muzyki, okazjonalnie zapraszana do pracy przy filmie i w różnych projektach współpracy, Buika kontynuuje praktykę wokalną opartą na improwizacji, mieszaniu języków i bardzo bezpośredniej interpretacji utworów.