Carl Reinecke

Urodzony w Altonie, dziś należącej do Hamburga, Carl Reinecke wpisuje się w niemieckie życie muzyczne XIX wieku jako kompozytor, pianista, dyrygent i pedagog. Wcześnie wykształcony przez ojca, debiutował publicznie w latach 1830., a od 1843 mieszkał w Lipsku, gdzie spotkał się z otoczeniem Mendelssohna i Roberta Schumanna, dwoma trwale odniesieniami w jego twórczości. Po pobytach w Kopenhadze, Bremie, Kolonii, Barmen i Breslau w 1860 objął kierownictwo Gewandhausu w Lipsku, stanowisko to piastował do 1895, jednocześnie ucząc w miejscowym konserwatorium, które następnie kierował w latach 1897–1902. Jego estetyka pozostała związana z niemieckim romantyzmem w klasycznej linii, czytelna w muzyce kameralnej i orkiestrowej o umiarkowanym lirystycznym, jasnym piśmie i solidnie zbudowanych formach. Jego katalog obejmuje symfonie, koncerty, muzykę fortepianową, lieder, utwory chóralne i sceniczne. Wśród partyt, które są regularnie wykonywane, znajdują się Koncert harpowy w e-moll Op. 182, Sonatę „Undine” na flet i fortepian Op. 167 z 1885 r., cykl pianistyczny Von der Wiege bis zum Grabe Op. 202 z 1888 r. oraz Koncert na flet w D-dur Op. 283 z 1908 r. Jako profesor w Lipsku, Carl Reinecke wywarł wpływ na kilka pokoleń muzyków, w tym Edvarda Griega, Charlesa Villiersa Stanforda, Leosa Janáčka i Isaaca Albéniza.