Samoe Bolshoe Prostoe Chislo

Utworzone w Sankt Petersburgu w połowie lat 2000-ych wokół Kirilla Iwanowa i duetu elektronicznego Yelochnye Igrushki, Samoe Bolshoe Prostoe Chislo, często w skrócie SBPCh, od początku rozwija się między elektroniką, indie rockiem, ambientem, abstrakcyjnym hip-hopem i eksperymentalnym popem. Projekt początkowo zwrócił uwagę dzięki rosyjskiemu spoken word nałożonemu na tekstury zbliżone do IDM, zanim stopniowo rozszerzał paletę o więcej utworów, gitary, organiczne rytmy i wspólne głosy. Po pierwszym, autopłytkowym albumie z 2007 roku, a następnie S.B.P.C.H. Orchestra w 2008 roku, grupa dopracowuje bardziej zbiorowy format na Flëshka w 2011, Lesnoy orakul w 2012 i Ya dumayu, dlya etogo ne pridumali slovo w 2014. Przez lata Samoe Bolshoe Prostoe Chislo spotkało wielu muzyków, pozostając jednak pod wpływem pisania Kirilla Ivanova i podejścia, które łączy intymność tekstu, obłe melodie i ruchliwą produkcję. Pojawienie się Zhenya Borzykh w składzie towarzyszy nowej, bardziej popowej fazie, słyszalnej na My ne spali, my snilis w 2018, następnie Naverno, tochno w 2019, przed albumami Vsyo ravno w 2020, Nichego bolshe net w 2022 i Zhivotnye pyut iz luzh w 2024. Między koncertami zespołu, otwartymi formatami scenicznymi i okazjonalnymi współpracami z artystami ze sceny niezależnej rosyjskiej, Samoe Bolshoe Prostoe Chislo zbudowało wyjątkową ścieżkę, na skrzyżowaniu piosenki, elektroniki i narracji prowadzonej mową.