Adriana Calcanhotto

Urodzona w Porto Alegre, w południowej Brazylii, Adriana Calcanhotto od końca lat 80. ubiegłego wieku rozwija dorobek artystyczny mieszczący się między MPB, brazylijskim popem, sambą a bossą novą, z wyraźnym upodobaniem do pisania, akustycznych form i dialogu między piosenką a poezją. Po wczesnych występach w barach Porto Alegre wydała Enguiço w 1990 roku, a następnie wyraźniej zdefiniowała swoje uniwersum w Senhas w 1992 roku i A Fábrica do Poema w 1994 roku, gdzie już widać jej troskę o teksty, przemyślane wykonania i często oszczędne opracowanie. Calcanhotto kontynuowała tę trajektorię z Maritmo (1998), Publico (2000) i Cantada (2002), mieszając studyjne albumy z występami na żywo, śpiewem i gitarą, co stało się centralnym formatem jej kariery. W 2004 otworzyła gałąź skierowaną do młodszych słuchaczy pod nazwą Adriana Partimpim, uzupełnioną przez Partimpim Dois w 2009 i Partimpim Tlês w 2012. Jej dyskografia rozwijała się dalej, od hołdu dla samba w O Micróbio do Samba (2011) po pracę nad repertuarem Lupicínio Rodriguesa w Loucura (2015) i morska trilogia ukończona przez Maré (2008) i Margem (2019). Mieszkająca między Brazylią a Portugalią, gdzie także wykładała na Uniwersytecie w Coimbra, Adriana Calcanhotto wydała Só w 2020 roku i Errante w 2023 roku, potwierdzając oszczędny, mobilny styl pisania, wrażliwy zarówno na rytmy języka, jak i na niuanse melodyczne.