Gazpacho

Oorspronkelijk afkomstig uit Oslo, Noorwegen, werd de progressieve rockband Gazpacho in 1996 gevormd rond Jan-Henrik Ohme, Jon-Arne Vilbo en Thomas Andersen; kort daarna voegden Mikael Krømer, Kristian Torp en Lars Erik Asp zich bij de groep, waarmee een sextet werd gevormd. De band brak begin jaren 2000 door op de Europese progressieve rockscène, verspreidde zijn muziek snel online en speelde als voorprogramma van Marillion, wat hen verankerde in een netwerk van zalen en festivals. Vanaf het debuut Bravo (2003), en met When Earth Lets Go (2004) en Firebird (2005), ontwikkelde Gazpacho een geluid tussen progressieve rock, art rock en ambient, gekenmerkt door een ingetogen zang, veelvuldig gebruik van viool en keyboards en een voorliefde voor lange formaties. Night (2007) bevestigde de voorkeur voor langzaam ontwikkelende stukken en repetitieve sferen, een koers die werd voortgezet met conceptalbums als Missa Atropos (2010) en Demon (2014), en later Molok (2015), Soyuz (2018) en Fireworker (2020). De teksten draaien vaak rond verhalen, mythen of metafysische vraagstukken, ondersteund door gedetailleerde arrangementen waarin rockmotieven, kamermuzikale accenten en subtiele elektronische texturen samenkomen. Gazpacho is vooral actief op tournee in Europa en geeft de voorkeur aan club- en festivalscènes gewijd aan progressieve rock, waar de band concerten presenteert die gericht zijn op de bijna-narratieve uitvoering van hun albums.