François Jeanneau

François Jeanneau, geboren in Parijs in 1935, kreeg eerst fluitles aan het conservatorium en leerde zich daarna autodidactisch de sopraan‑ en later de tenorsaxofoon aan, nadat hij jazz had ontdekt tijdens Parijse concerten van Charlie Parker en Sidney Bechet. Begin jaren 1960 speelde hij in het kwartet van drummer Mac Kac in de Club Saint‑Germain en begeleidde hij voorbijtrekkende Amerikaanse musici — een ervaring die zijn muzikale taal vormgaf. Vanaf 1962, na een verblijf in Finland met Aldo Romano en Jean‑François Jenny‑Clark, ging hij zich richten op vrije improvisatievormen en nam hij deel aan de eerste stappen van de freejazz in Frankrijk, onder meer met Jef Gilson op Enfin! en François Tusques op Free Jazz. Zijn loopbaan liep ook via de groep Triangle (1970–1974) en daarna verschenen er albums onder zijn leiding, zoals Un bien curieuse planète (1975), Techniques douces (1976) en Ephémère (1977), waarin compositie, modale jazz, open improvisatie en orkestrale klankkleuren samenkomen. Jeanneau richtte Pandemonium op in 1979, leidde het Orchestre national de jazz bij de oprichting in 1986 en ontwikkelde een belangrijk pedagogisch werk aan het Conservatoire de La Réunion en het CNSMD van Parijs. Vanaf het einde van de jaren negentig wijdde hij zich ook aan soundpainting met Walter Thompson en binnen Spoumj.