Daïda

De naam DAÏDA verwijst naar de Daïdarabotchi, een reusachtig wezen uit de Japanse mythologie — een beeld dat als een rode draad door de muziek van deze formatie loopt, die zich bezighoudt met elektrisch, progressief jazz. DAÏDA ontwikkelt een schrijfwijze waarbij improvisatie centraal blijft, maar is ingebed in compactere vormen, gevoed zowel door de energie van hedendaagse populaire muziek als door de taal van de hedendaagse jazz. Het project laat nerveuze pulsen, ruime melodieën, spanningsvolle passages en lichtere momenten naast elkaar bestaan en speelt met de dialoog tussen akoestische texturen en elektrische intensiteit. In Daïda’s esthetiek vertalen referenties als Christian Scott, Joe Hisaishi of Radiohead zich in een voorkeur voor contrasten, verhalende sferen en naar trance neigende opbouwen, zonder de ruimte voor solisten en collectief samenspel te verminderen. DAÏDA maakt daarmee deel uit van een actuele jazzscene die openstaat voor kruisbestuiving tussen compositie, groove, lyriek en klankonderzoek, met muziek die zowel voor het liveoptreden als voor intens luisteren is gemaakt.