Thea Gilmore

Geboren in Oxford uit Ierse ouders, vestigde Thea Gilmore zich vanaf het einde van de jaren negentig in een stijl tussen folkrock, indiepop en akoestisch songwriting, met verhalende teksten en arrangementen die elektrische gitaren, popmelodieën en een alternatieve klank combineren. Gilmore begon al op jonge leeftijd met schrijven, werkte later in de studio en ging een langdurige samenwerking aan met producer Nigel Stonier, die bij belangrijke fases van haar loopbaan aanwezig was. Haar discografie begint met Burning Dorothy (1998) en groeide snel met The Lipstick Conspiracies (2000), Rules for Jokers (2001), Songs from the Gutter (2002) en Avalanche (2003). Naast haar solocarrière nam ze in 2002 deel aan het project Reel and Soul Association, waarin Amerikaanse soul en Britse folk elkaar ontmoetten, en ze zette haar regelmatige optredens in het Verenigd Koninkrijk voort, zowel solo als met band. Op uitnodiging van Joan Baez was ze te gast tijdens diens tournee in 2004; daarna volgden Harpo’s Ghost (2006), Liejacker (2008), Murphy’s Heart (2010) en John Wesley Harding (2011), een volledige herinterpretatie van Bob Dylans album. Thea Gilmore bracht ook Don’t Stop Singing uit in 2011 rond onuitgegeven teksten van Sandy Denny, gevolgd door Regardless (2013), Ghosts and Graffiti (2015), The Counterweight (2017) en Small World Turning (2019).