Ben Mazué

Tussen Nice, waar hij opgroeide, en Parijs, waar hij zich vestigde, bouwt Ben Mazué aan een Franse chanson die pop en een verhalend, spoken‑word-achtige frasering vermengt, gedreven door een uitgesproken smaak voor intieme vertellingen en observaties van het alledaagse. Geboren in 1981, begon hij aanvankelijk een studie geneeskunde maar schakelde gaandeweg over naar schrijven en podiumwerk; midden jaren 2000 was hij actief op de Parijse slam‑scene en viel op in 2006 bij de CQFD‑wedstrijd van Les Inrockuptibles. Een eerste ep, «Niqquedouille», verscheen in 2008, gevolgd door een titelloos album in 2011 dat de basis legde voor Ben Mazués stijl, tussen melodieuze liedjes en gesproken‑gezongen teksten. Hij verdiepte deze persoonlijke koers met «33 ans» (2014) en «La femme idéale» (2017), waarop de poparrangementen en de emotionele verteltrant sterker naar voren komen. Met «Paradis» (2020) zette hij de verkenning van zijn sterk autobiografische schrijfstijl voort, vaak opgebouwd uit monologen en levensfragmenten. Regelmatig op tour ontwikkelde hij op het podium een vorm van verhalend concert waarin nummers en gesproken tussenkomsten elkaar afwisselen. Naast zijn eigen platen schrijft Ben Mazué ook voor andere artiesten en werkt hij incidenteel samen, onder meer met Grand Corps Malade en Gaël Faye op het nummer «La vie est belle».