Thomas Dolby

Geboren in Londen in 1958 als Thomas Morgan Robertson, vestigde Thomas Dolby zich begin jaren tachtig als een vooraanstaande figuur binnen de Britse new wave met popliedjes die putten uit synth-pop, funk, ambient en vaak filmachtige arrangementen. Na een periode bij Camera Club met Bruce Woolley begeleidde hij Lene Lovich als toetsenist, schreef voor haar het nummer «New Toy» en werkte daarnaast als sessiemuzikant en producer. Zijn solocarrière begon met The Golden Age of Wireless (1982), gevolgd door The Flat Earth (1984), waarin zijn elektronische benadering samengaat met soul, jazz en een meer verfijnde pop; ook uit deze periode stammen «She Blinded Me with Science» en «Hyperactive!». Dolby verbreedde later zijn spectrum met Aliens Ate My Buick (1988), meer door funk gekenmerkt, en Astronauts & Heretics (1992), waarin Amerikaanse, roots- en akoestische invloeden doorklinken. Tegelijkertijd werkte hij samen met artiesten als Prefab Sprout, Joni Mitchell en David Bowie, componeerde voor film en videogames en trok zich in de jaren negentig gedeeltelijk terug uit de muziekscene om digitale audio-projecten te ontwikkelen. Hij keerde terug met A Map of the Floating City (2011), een album dat zijn voorliefde voor klankverhalen, wisselende sferen en hybride popvormen voortzet.