Superchunk

Opgericht in 1989 in Chapel Hill, North Carolina, brak Superchunk door in de Amerikaanse indierockscene met een strak, snel en melodieus geluid dat balanceert tussen punkrock, alternatieve rock, noise pop en een DIY-geïnspireerde lo-fi-aanpak. Rond de kern van Mac McCaughan, Laura Ballance en Jim Wilbur bracht de band eerst de single "Slack Motherfucker" uit, gevolgd door de albums "Superchunk" (1990) en "No Pocky for Kitty" (1991), en later meerdere invloedrijke platen in de jaren ’90 zoals "On the Mouth" (1993), "Foolish" (1994), "Here’s Where the Strings Come In" (1995), "Indoor Living" (1997) en "Come Pick Me Up" (1999). Tegelijkertijd richtten McCaughan en Ballance Merge Records op, aanvankelijk om hun eigen releases en die van gelijkgestemde bands uit te brengen. Na "Here’s to Shutting Up" (2001) nam Superchunk gas terug, maar de band keerde terug met "Majesty Shredding" (2010), gevolgd door "I Hate Music" (2013), "What a Time to Be Alive" (2018), "Wild Loneliness" (2022) en "Songs in the Key of Yikes" (2025). Jarenlang werd de groep ondersteund door drummer Jon Wurster; Superchunk speelde zowel in onafhankelijke clubs als op festivals als Lollapalooza, Coachella en All Tomorrow’s Parties. Sinds 2023 zit Laura King achter het drumstel, terwijl Laura Ballance, die sinds 2013 niet meer toert, nog steeds lid van de band is.