Sophie Ellis-Bextor

Afkomstig van de Londense scene eind jaren 1990, viel Sophie Ellis-Bextor aanvankelijk op als zangeres van de indierockband Theaudience voordat ze een solocarrière begon die zich richt op pop en dance. Geboren in Londen in 1979, maakte ze de overgang van indie naar een nu-disco en dance-pop esthetiek door haar samenwerking met de Italiaanse producer Spiller op de single «Groovejet (If This Ain’t Love)» (2000), die haar stevig in de Europese clubscene vestigde. Haar debuutalbum Read My Lips (2001), gevolgd door Shoot from the Hip (2003) en Trip the Light Fantastic (2007), ontwikkelde een mengeling van elektronische pop, disco en new wave-invloeden, gedragen door direct, melodisch songwriting. Met Make a Scene (2011) en haar samenwerking met Armin van Buuren op «Not Giving Up on Love» behield ze het clubgehalte terwijl ze zich opende voor een meer mainstream geluid. Vanaf Wanderlust (2014) en Familia (2016) nam haar werk een meer orkestrale, singer-songwritergerichte wending en werden elementen van folk, baroque pop en meer organische instrumentatie geïntegreerd. The Song Diaries (2019) bewerkte haar repertoire in orkestrale versies, terwijl Songs from the Kitchen Disco (2020) de thuisoptredens voortzette die ze tijdens de pandemie online uitzond. Met Hana (2023) blijft Sophie Ellis-Bextor een poppalet verkennen waarin dancefloor-erfgoed en meer atmosferische arrangementen samenkomen.