Sigh

Opgericht in Tokio in 1989 rond Mirai Kawashima, verscheen Sigh aanvankelijk in het kielzog van de Noordse blackmetal-scene, voordat de band snel zijn taal uitbreidde naar experimentele metal waarin symfonische composities, avant-garde, progressieve metal en elementen van traditionele Japanse muziek samenkomen. Na de demo’s van 1990 en de EP Requiem for Fools (1992) werd Sigh gesigneerd door Euronymous bij Deathlike Silence, dat Scorn Defeat uitbracht in 1993. De band vervolgde zijn pad met Infidel Art (1995), Hail Horror Hail (1997), Scenario IV: Dread Dreams (1999) en Imaginary Sonicscape (2001), een plaat die vaak genoemd wordt in de ontwikkeling naar een vrijere, psychedelische esthetiek. Door wisselingen in de bezetting bleef Mirai Kawashima het hart van het project, terwijl Dr. Mikannibal vanaf 2007 met saxofoon en zang een bepalend element werd van Sighs klankidentiteit. Hangman’s Hymn (2007), Scenes from Hell (2010), In Somniphobia (2012), Graveward (2015), Heir to Despair (2018) en Shiki (2022) tonen een aanhoudende voorkeur voor contrasten tussen extreme geweldsexpressie, orkestrale arrangementen en complexe structuren. Na optredens op het internationale metalcircuit, een verschijning in de film Global Metal en op verschillende Europese festivals, opereert Sigh nu als een formatie die gecentreerd is rond Mirai Kawashima’s samengestelde universum, met Nozomu Wakai op gitaar sinds 2022.