Stanley Clarke

Stanley Clarke, geboren in Philadelphia in 1951, kreeg aanvankelijk cellolessen voordat hij overstapte op de contrabas en later de elektrische bas — twee instrumenten die hij met hetzelfde elan tussen akoestische jazz, jazzfusion, funk en soul liet samenkomen. Begin jaren zeventig in New York vestigd, speelde Clarke met muzikanten als Horace Silver, Joe Henderson en Pharoah Sanders, voordat hij een centrale plaats innam in Return to Forever, de door Chick Corea opgerichte groep, waar zijn snelle, melodische en zeer gearticuleerde spel hielp de rol van de bas in jazzfusion te herdefiniëren. Tegelijk ontwikkelde Clarke een solocarrière, te beginnen met het album Stanley Clarke (1974), gevolgd door Journey to Love (1975) en School Days (1976) — albums die improvisatie, funkgrooves, zingbare lijnen en meer open structuren combineren. In de loop der decennia wisselde Clarke elektrische en akoestische projecten, duo’s en groepsformaties af, werkte hij regelmatig samen met George Duke en componeerde hij geregeld voor film en televisie. Zijn loopbaan verbindt de jazzscene van de jaren zeventig, de kruisbestuiving van jazz en rock en meer eigentijdse vormen waarin virtuositeit altijd verbonden blijft met ritme en muzikale opbouw.