Salif Keïta

Salif Keïta, geboren in 1949 in Djoliba (Mali), staat in de mandingetraditie en ontwikkelde tegelijk een afro‑popstijl die het griot‑erfgoed, westerse invloeden en stedelijke klanken vermengt. Geboren in een adellijke familie en getekend door albinisme, wendde hij zich al vroeg tot zang en sloot zich begin jaren zeventig aan bij het Rail Band uit Bamako, waarna hij verderging met Les Ambassadeurs, een formatie die later in Abidjan neerstreek en op West‑Afrikaanse podia optrad. Vanaf de tweede helft van de jaren tachtig begon Salif Keïta een solocarrière met onder andere “Soro” (1987), “Ko‑Yan” (1989) en “Amen” (1991), die een stijl vestigden waarin kora‑lijnen, elektrische gitaren, koperblazers en percussie een hoge, expressieve stem ondersteunen. Albums als “Folon… The Past” (1995), “Papa” (1999), “Moffou” (2002) en “M’Bemba” (2005) zetten deze mix van mandingaritmes, pop, jazzy accenten en soms subtiele elektronische texturen voort. Daarna bleef Salif Keïta deze kruisingen verkennen op “La Différence” (2009), “Talé” (2012) en “Un autre blanc” (2018), en breidde hij zijn internationale samenwerkingen en projecten over herinnering, identiteit en de situatie van albino’s in Afrika uit.