Pop Will Eat Itself

Opgericht in Stourbridge in de West Midlands van Engeland, dook Pop Will Eat Itself halverwege de jaren 80 op in het kielzog van de grebo‑scene, voordat de band zijn aanpak ontwikkelde naar een dichter mengsel van indie rock, hiphopcultuur, elektronica en later industrial rock. Rond Graham Crabb, Clint Mansell, Adam Mole en Richard March onderscheidde Pop Will Eat Itself zich snel door korte, nerveuze nummers vol geluidscollages, en verfijnde die formule op Box Frenzy (1987), This Is the Day...This Is the Hour...This Is This! (1989), Cure for Sanity (1990), The Looks or the Lifestyle? (1992) en Dos Dedos Mis Amigos (1994). Hun loopbaan omvat ook werk met producer Flood, tournees in het Verenigd Koninkrijk, Europa en de Verenigde Staten, en samenwerkingen met Fun‑Da‑Mental op "Ich Bin Ein Auslander" en met The Prodigy op "Their Law". De band ging in 1996 uit elkaar, kwam kort bijeen in 2005 en herlanceerde het project vanaf 2010 duurzaam rond Graham Crabb, onder meer met Mary Byker, voor nieuwe opnames zoals New Noise Designed by a Sadist (2011) en Anti‑Nasty League (2015). Sindsdien behoudt Pop Will Eat Itself een identiteit gebaseerd op de kruising van agressieve riffs, elektronische ritmes en popschrijverswerk vervormd door ironie en verzadiging.