Romain Humeau

Romain Humeau, geboren in Aix-en-Provence in 1971, heeft zich sinds het midden van de jaren negentig een weg gebaand tussen Franse rock, poprock en chanson, met veel aandacht voor arrangementen en orkestrale texturen. Eerst actief binnen Oobik & The Pucks, richtte hij later Eiffel op samen met Estelle Humeau en Nicolas Courret; die formatie maakte naam op het Franse rockcircuit door een zenuwachtige, melodische schrijfstijl, vaak gedragen door elektrische gitaren, maar met ruimte voor meer akoestische vormen. Parallel aan de band heeft Humeau een solodiscografie uitgebracht met L’Éternité de l’instant (2005), Vendredi ou les Limbes du Pacifique (2015) — vormgegeven rond een tekst van Michel Tournier voor France Culture —, Mousquetaire #1 (2016), Mousquetaire #2 (2018) en Echos (2020). Zijn loopbaan omvat ook werk als arrangeur, producent en componist voor andere artiesten, onder meer op Des visages des figures van Noir Désir (2001) en met Bernard Lavilliers aan Baron Samedi (2013) en Acoustique (2014). Als multi-instrumentalist brengt Romain Humeau hetzelfde compositorische gevoel in zijn eigen projecten, Eiffel en zijn samenwerkingen.