Norma Winstone

Geboren in Bow, in het oosten van Londen, en deels opgeleid aan Trinity Music College, vestigt Norma Winstone zich vanaf het einde van de jaren zestig op de Britse jazzscene met een zangbenadering die net zo veel nadruk legt op kleur, frasering en improvisatie als op de tekst. Haar muziek bevindt zich tussen modern jazz, Europese improvisatie en kamermuziek, met een stem die vaak als instrument wordt gebruikt en in staat is om af te wisselen tussen herbewerkte standards, woordloze lijnen en teksten die zij zelf schrijft. Na de opmerkelijke beginjaren bij Ronnie Scott’s en in de groepen van Michael Garrick neemt Norma Winstone Edge of Time op in 1972 en werkt ze ook mee aan projecten van Joe Harriott, Amancio D’Silva, Nucleus, John Surman, Mike Westbrook of Michael Gibbs. Haar carrière is nauw verbonden met pianist John Taylor en trompettist Kenny Wheeler, met name in Azimuth, een trio dat actief is op meerdere albums tussen 1977 en 1995, waar lyrisme, ritmische vrijheid en zeer open sferen elkaar kruisen. Daarnaast ontwikkelt Norma Winstone een persoonlijke discografie, waaronder Somewhere Called Home (1987), Well Kept Secret (1995), Distances (2008), Stories Yet to Tell (2010), Dance Without Answer (2014), Descansado: Songs for Films (2018) en Outpost of Dreams (2024) met Kit Downes. Norma Winstone bezet aldus een bijzondere plek in de Europese jazz, op het kruispunt van compositie, improvisatie en taalwerk.