Pascal Comelade

Pascal Comelade, geboren in Montpellier in 1955, ontwikkelt sinds het midden van de jaren zeventig een instrumentaal oeuvre dat zich bevindt tussen experiment, scheve pop, filmmuziek en miniatuur akoestische vormen, met een duurzame verankering in Catalonië na enkele jaren in Barcelona. Zijn eerste platen, waaronder Fluence (1975), behoren tot een elektronische, repetitieve stroming, vóór een geleidelijke verschuiving naar een meer melodische taal waarin speelgoedinstrumenten, toetsen, percussie en kleine bezettingen centraal komen te staan. Deze esthetiek kreeg een blijvende gestalte met het Bel Canto Orquestra, te horen op Bel Canto Orquestra (1984) en op albums als El Primitivismo (1987) en Psicotic Music' Hall (2002). Comelade werkte daarnaast in uiteenlopende contexten — van indie-rock tot chanson, via improvisatie en filmmuziek — en ging samenwerkingen aan met onder anderen Robert Wyatt, Richard Pinhas, Jac Berrocal, Pierre Bastien, PJ Harvey, Albert Pla, The Limiñanas en Lee Ranaldo. Recentelijk bracht hij Le non-sens du rythme uit in 2022, gevolgd door Velvet Serenade en Boom Boom in 2023, wat een loopbaan bevestigt die wordt gekenmerkt door een voorliefde voor het offbeat, korte vormen en een direct herkenbare instrumentale schrijfwijze.