Morton Feldman

Geboren in New York in 1926 en overleden in Buffalo in 1987, hoort Morton Feldman tot de Amerikaanse hedendaagse muziek van de twintigste eeuw, op het kruispunt van experiment, onbepaaldheid en de New York School, naast John Cage, Earle Brown en Christian Wolff. Hij werd onder meer opgeleid bij Wallingford Riegger en Stefan Wolpe en ontwikkelde vanaf de jaren vijftig een schrijfwijze die zich verwijderde van traditionele kaders van harmonie en serialisme; hij maakte ook partituren met grafische notatie die de uitvoerders een deel van de beslissingen lieten. Zijn ontmoeting met John Cage in New York in 1950 speelde een centrale rol in zijn ontwikkeling, evenals zijn nauwe band met de beeldende kunsten en het abstract expressionisme. Vanaf de jaren zeventig richtte Feldman zijn muziek op een preciezere ritmische notatie, terwijl hij een taal behield van zeer ingetogen dynamiek, asymmetrische motieven, delicate klankkleuren en een uitgerekt tijdsgevoel. Werken als Rothko Chapel (1971), For Frank O’Hara (1973), de opera Neither (1977) op een tekst van Samuel Beckett, String Quartet II (1983) en For Philip Guston (1984) tonen deze ontwikkeling richting lange, weinig gebeurtenisrijke vormen. Vanaf 1973 gaf Morton Feldman les aan de University at Buffalo, waar hij een leerstoel compositie bekleedde.