Nicolas Jules

Actief sinds het midden van de jaren negentig, ontwikkelde Nicolas Jules zich aanvankelijk rond Poitiers, na een periode in de rockband Mama Vaudou, voordat hij als soloartiest een schrijfstijl ontwikkelde die gericht is op de Franse chanson. Autodidact op gitaar, bouwt hij een wereld waarin de tekst centraal staat, vaak in een sobere bezetting en doorkruist door folk-, blues- en rockinvloeden. Zijn eerste publieke mijlpalen waren de Francofolies de La Rochelle in 1998, daarna het Printemps de Bourges in 1999 en het festival Alors Chante! in Montauban in 2000. Na meerdere EP’s bracht hij in 2004 het album Le Cœur sur la table uit, vervolgens Powête in 2008 en Shaker in 2010, laatstgenoemde opgenomen in Montréal met Fred Boudreault, Urbain Desbois en Roland Bourbon, een muzikant die hem regelmatig op het podium vergezelt. Zijn discografie werd later uitgebreid met onder andere La nuit était douce comme la queue rousse du diable au sortir du bain (2013), Crève-Silence (2017), Les Falaises (2019), Douze oiseaux dans la forêt de pylônes électriques (2020), Le Yéti (2021), Carnaval Sauvage (2022) en La reine du secourisme (2024). Parallel aan zijn solocarrière maakt Nicolas Jules ook deel uit van Bancal Chéri en September Cohen.