Mama Ladilla

Vormd in Madrid in 1994 rondom Juan Abarca, bevindt Mamá Ladilla zich in een register waar satirische rock, punkrock, heavy metal en progressieve omwegen elkaar kruisen, met Spaans teksten die gekenmerkt zijn door absurdisme, woordspelingen en een eerder corrosieve ondertoon. Voor het eerst opgemerkt in Madrids alternatief circuit dankzij de demo Directamente a la basura, publiceert het trio Arzobispofobia in 1996, gevolgd door Naces, creces, te jodes y mueres in 1998, Requesound in 1999, Power de mí in 2001 en Analfabada in 2002, een reeks platen die een nerveuze, rijke en technische klank verfijnen zonder de effectiviteit van het rockformaat te verliezen. Na de heruitgave van hun eerste demo in 2004 gaat Mamá Ladilla verder met Autorretrete in 2005 en Jamón beibe in 2010, terwijl ze een regelmatige live-activiteit in Spanje behouden. De geschiedenis van de groep omvat ook meerdere bezettingswisselingen, waarbij Juan Abarca het centrum van het project blijft, voordat Sergio González als bassist in 2013 en Abel del Fresno als drummer in 2014 toetreden. Deze line-up neemt Bilis op in 2014, Coprofonía in 2015, de live Un bis y a la cama in 2017, daarna Quién pudriera in 2018 en Exhuma y sigue in 2021. Mamá Ladilla blijft een eigenzinnige plek innemen op de Spaanse rockscènes, tussen instrumentele precisie, punkenergie en zwarte humor.