Malik Djoudi

Tussen chanson en elektronische pop schetst Malik Djoudi een wereld waarin Franstalig songschrijven samensmelt met uitgeklede, synthetische texturen. De Franse artiest uit de onafhankelijke scene viel halverwege de jaren 2010 op met werk dat zich concentreert op de stem — vaak in falset — en op langzame, melodische composities, gekenmerkt door een grote spaarzaamheid in middelen. Zijn eerste soloalbum «Un» (2017) legde de basis voor een esthetiek die minimalistische synth-pop en intieme ballades combineert, voordat «Tempéraments» (2019) deze koers bevestigde en zijn palet opende voor meer samenwerkingen, onder meer met Étienne Daho op een duet. Met «Troie» (2021) zette Malik Djoudi de verkenning van melancholische elektronische pop voort, waarbij de arrangementen sober blijven en de teksten zich richten op affectieve relaties, twijfel en identiteit. Regelmatig aanwezig op podia van zalen en festivals in Frankrijk beweegt Malik Djoudi zich tussen netwerken voor hedendaagse muziek, algemene programmering en locaties die meer gespecialiseerd zijn in pop- en elektronische esthetiek.