Los Kjarkas

Opgericht in Capinota, in het departement Cochabamba in Bolivia, ontwikkelt Los Kjarkas sinds het midden van de jaren 1970 een repertoire geworteld in de Boliviaanse Andesfolkmuziek, tussen huayño, cueca, bailecito, saya en populaire liederen met zeer uitgewerkte vocale arrangementen. Het verhaal van Los Kjarkas begint rond de broers Hermosa en Edgar Villarroel; na meerdere reorganisaties vestigde de groep zich blijvend op podia in Bolivia en later in Zuid‑Amerika, Europa, Japan en de Verenigde Staten. Na Bolivia uit 1976 verfijnde Los Kjarkas een stijl die traditionele melodieën, koorschrijvingen en Andes‑instrumentatie combineert, met platen als Kutimuy (1979), Cóndor Mallku (1980) en Canto a la mujer de mi pueblo (1981). Het repertoire van Los Kjarkas verspreidde zich ook ver buiten het folkloristische circuit: Llorando se fue, binnen de groep gecomponeerd, werd later internationaal bewerkt tot Lambada, wat uitmondde in een beroemde juridische twist. Getekend door het overlijden van componist Ulises Hermosa in 1992, zette Los Kjarkas zijn pad voort met Hermanos in 1993, en in de loop der jaren voegden zich nieuwe generaties musici bij het ensemble. Los Kjarkas bracht later ook 35 años uit in 2006 en 45 Años La Leyenda Viva in 2016.