Michel Cloup

Geboren in Toulouse ontwikkelt Michel Cloup sinds het begin van de jaren negentig een loopbaan die zich tussen indie rock, spoken word en hybride vormen beweegt waarin gitaar, elektrische spanning en gesproken gezongen tekst samenkomen. Hij verschijnt eerst bij Diabologum, actief van 1993 tot 1998, een markant groep van de Franse alternatieve scène met de albums C'était un lundi après-midi semblable aux autres (1993), Le Goût du jour (1994) en #3 (1996), waar post-rock, collage, lawaai en fragmentarisch schrijven elkaar kruisen. Na deze periode richt Cloup Expérience op, actief in de jaren 2000, met onder andere Aujourd'hui maintenant (2001), Hémisphère gauche (2004) en Nous (en) sommes encore là (2008), in een meer frontale toon, nog steeds verankerd in een nerveus en politiek rockgeluid. Zijn werk gaat daarna verder onder zijn eigen naam, vaak als duo en daarna als trio, met Notre silence (2011), Minuit dans tes bras (2014), Ici et là-bas (2016) en Danser danser danser sur les ruines (2019), platen waarop Cloup een directe schrijfstijl verfijnt, deels documentaire, gedragen door droge ritmes en een constante spanning tussen melodie en declamatie. Parallel daaraan neemt Cloup deel aan andere projecten zoals Binary Audio Misfits en werkt hij samen met cinema, theater en hedendaagse kunst, waardoor een praktijk voortgezet wordt waarin geluid, taal en beeld samen vooruitgaan.