Les Colocs

Begin jaren 1990 in Montréal opgericht, nestelde de Québecse band Les Colocs zich in de Franstalige alternatieve scène door rock, folk, ska, reggae en chanson te vermengen. Rond songwriter André “Dédé” Fortin functioneerden Les Colocs als een collectief waarin gitaristen, een ritmesectie, mondharmonica en blazers samenkomen, met een taalgebruik geworteld in het joual en het stedelijke dagelijks leven. Het debuutalbum, eenvoudigweg “Les Colocs” (1993), zette een repertoire neer waarin feestelijke nummers naast donkerder schetsen van het buurtleven staan. “Atrocetomique” (1995) vergroot de contrasten tussen rockenergie, dansbare ritmes en sociaal geëngageerde teksten, terwijl “Dehors novembre” (1998), getekend door het overlijden in 1994 van mondharmonicaspeler Patrick Esposito Di Napoli, een ernstiger, meer introspectieve toon aanneemt. Les Colocs pakken thema’s als armoede, uitsluiting, intieme relaties en de Québecse identiteit frontaal aan en blijven tegelijk toegankelijk en direct. Na de dood van Dédé Fortin in 2000 dooft de groep geleidelijk uit, met een compacte discografie die nog steeds heruitgaven, hommageconcerten en wetenschappelijk onderzoek naar de Québecse liedkunst van de jaren negentig voedt.