La Oreja de Van Gogh

Op gevormd in San Sebastián, in het Spaanse Baskenland, wist La Oreja de Van Gogh zich tegen het eind van de jaren negentig te onderscheiden met een melodische pop-rockrepertoire, gedragen door goed uitgeschreven refreinen, bescheiden toetsinstrumenten en een voortdurende aandacht voor narratieve songteksten. Oorspronkelijk gevormd rond Xabi San Martín, Pablo Benegas, Álvaro Fuentes en Haritz Garde, kreeg de groep vaart met Amaia Montero als zangeres, waarna ze de Pop‑Rock-wedstrijd Ciudad de San Sebastián wonnen voordat ze Dile al sol uitbrachten in 1998. Hierna volgden El viaje de Copperpot in 2000, Lo que te conté terwijl te hacías la dormida in 2003 en Guapa in 2006, terwijl ze een stijl verfijnd die zich tussen Spaanse pop, ballades en lichte elektronische invloeden bevindt. Na het vertrek van Amaia Montero in 2007 sloot Leire Martínez zich aan bij de formatie en opende een tweede periode met A las cinco en el Astoria in 2008, vervolgens Cometas por el cielo in 2011, El planeta imaginario in 2016 en Un susurro en la tormenta in 2020. In de loop der jaren ontwikkelde La Oreja de Van Gogh een regelmatige aanwezigheid op Spaanse en Latijns-Amerikaanse podia, met enkele akoestische of live-projecten zoals Primera fila in 2013. De band ondernam ook diverse incidentele samenwerkingen, onder meer met Natalia Lafourcade aan 'María'. In 2024 verliet Leire Martínez de band, wat een nieuw keerpunt markeerde in de geschiedenis van La Oreja de Van Gogh.