Manu Chao

Geboren in Parijs in 1961 in een Spaanse ballingschapsfamilie, maakte Manu Chao aanvankelijk deel uit van de Franse alternatieve scene van de jaren tachtig met Hot Pants en Los Carayos, voordat hij in 1987 Mano Negra mee oprichtte samen met zijn broer Antoine Chao en enkele naaste medewerkers. Bij Mano Negra mengde Manu Chao rock, punk, ska, reggae en Latijns‑Amerikaanse muziek op Patchanka (1988), Puta’s Fever (1989), King of Bongo (1991) en Casa Babylon (1994) tot een nerveuze, gemengde formule die zich breed verspreidde tussen Frankrijk, Spanje en Latijns‑Amerika. Na de ontbinding van de groep ontwikkelde hij een mobieler parcours, gevoed door reizen tussen Barcelona, Mexico, Brazilië, West‑Afrika en andere internationale scenes. Als soloartiest kiest Manu Chao voor meertalige liedjes in het Frans, Spaans, Engels of Portugees, met een meer sobere sound waarin rumba, reggae, folk, akoestische rock en radios of straatmotieven elkaar kruisen, vooral op Clandestino (1998), Próxima Estación: Esperanza (2001), Sibérie m’était contéee (2004), La Radiolina (2007) en Viva Tu (2024). Op het podium heeft hij zijn bezettingen ook laten evolueren met Radio Bemba en later La Ventura, terwijl hij incidentele samenwerkingen voortzette, onder anderen met Amadou en Mariam of Calypso Rose.