Juliette

Geboren in Parijs in 1962 en al vroeg in het pianospel opgeleid, groeide Juliette Noureddine op tussen Suresnes en Toulouse. Begin jaren 1980 maakte ze haar eerste podiumervaringen, vaak in een piano‑en‑vocale bezetting, en ze werd opgemerkt bij de Découvertes van het Printemps de Bourges in 1985 en 1986. Onder de naam Juliette ontwikkelde ze een chanson française die sterk leunt op interpretatie, verhaal en podiumspel, met een schrijfstijl die humor, portretten, donkere fantasie en literaire verwijzingen combineert. Haar universum put uit de cabarettraditie, chanson réaliste, tango, jazz, Latijns‑Amerikaanse muziek en een klassieke cultuur die hoorbaar is in zowel harmonieën als orkestraties. Na de liveplaat ¿Qué tal? (1991) bracht Juliette Irrésistible (1993), Rimes féminines (1996) en Assassins sans couteaux (1998) uit, aanvankelijk met tekstschrijver Pierre Philippe, later met medewerkers als Didier Goret en François Rauber. Daarna volgden Le Festin de Juliette (2002), Mutatis mutandis (2005), Bijoux et babioles (2008), No Parano (2011), Nour (2013), J’aime pas la chanson (2018) en Chansons de là où l’œil se pose (2023), geproduceerd met Renaud Letang. Juliette werkte ook samen met Jean Guidoni, Vincent Ségal en Olivia Ruiz en trad op podia als L’Olympia, terwijl het recital en het componeren aan de piano een centrale plaats in haar werk blijven innemen.