Harry Allen

Gebooren in Washington D.C. in 1966 heeft Harry Allen zich gevestigd in de Amerikaanse jazz met een tenorsaxofonestijl verankerd in de swingtraditie en standards. Door vroeg luisteren naar de grote klassieke tenors wordt hij gevormd tot een soepele, heldere en zingende klank, in een esthetiek die de erfenis van Coleman Hawkins, Ben Webster of Zoot Sims voortzet, met een vlotte frasering en een uitgesproken voorliefde voor melodieën. Afgestudeerd aan Rutgers University in 1988 begon Harry Allen eind jaren tachtig op te nemen als leider met How Long Has This Been Going On? (1989), waarna hij een uitgebreide discografie heeft opgebouwd tussen mainstream jazz, ballads, repertoire van musicals en uitstapjes naar bossa nova. In de loop der jaren heeft Harry Allen gespeeld en opgenomen met John Pizzarelli, Bucky Pizzarelli, Scott Hamilton, Bill Charlap, Hank Jones, Monty Alexander, Keith Ingham en Nicki Parrott, in contexten variërend van duo tot kwintet. Zowel in New Yorkse clubs als op Europese en Japanse podia heeft hij meerdere markante albums uitgebracht, zoals Heavy Juice met Scott Hamilton in 2004, Blues for Pres and Teddy in 2011 en Something about Jobim in 2015, die de continuïteit van zijn benadering illustreren: elegant ritme, ingetogen lyrisme en trouw aan de taal van de akoestische jazz.