Hard-Ons

Hard-Ons werd in 1982 gevormd in Punchbowl, in het westen van Sydney. De band begon oorspronkelijk als trio rond Peter Black, Ray Ahn en Keish de Silva; later zorgden meerdere bezettingswisselingen voor de komst van drummer Murray Ruse en zanger Tim Rogers. Hard-Ons ontwikkelde vanaf het begin een mix van punkrock, hardcore punk en powerpop, doorspekt met metalachtige riffs, zeer directe popmelodieën en surf- en psychedelische accenten. Actief in de Australische undergroundscene van de jaren 1980, opereerde de groep grotendeels onafhankelijk, bracht een deel van hun werk zelf uit en bewoog zich ook in Europese punkkringen. De vroege albums Smell My Finger (1986), Dickcheese (1988), Love Is a Battlefield of Wounded Hearts (1989), Yummy! (1990) en Too Far Gone (1993) leggen deze snelle, ruwe en melodieuze benadering vast. Na een split in 1994 hervormde Hard-Ons zich in 1997 en vervolgde hun discografie met This Terrible Place... (2000), Very Exciting! (2003), Most People Are a Waste of Time (2006) en Most People Are Nicer Than Us (2007). Hard-Ons deelden ook releases met The Stupids, Celibate Rifles en Boom Boom Kid en namen op met Henry Rollins. Recente uitgaven zijn So I Could Have Them Destroyed (2019), I’m Sorry Sir, That Riff’s Been Taken (2021), Ripper ’23 (2023) en I Like You a Lot Getting Older (2024).