Jon Hopkins

Naar Kingston upon Thames, in het zuidwesten van Londen, heeft Jon Hopkins sinds het begin van de jaren 2000 een oeuvre ontwikkeld dat zich tussen ambient, techno, IDM en neoklassieke compositie bevindt, met een duidelijke voorliefde voor gedetailleerde texturen, langzame progressies en zeer fysieke ritmische opbouw. Op het Koninklijk Conservatorium voor Muziek opgeleid in piano, begint hij als toetsenist bij Imogen Heap voordat hij zich als soloplaatsteller weet te vestigen met Opalescent in 2001 en vervolgens Contact Note in 2004. Zijn traject krijgt een andere dimensie door samenwerkingen met Brian Eno, daarna Coldplay op Viva la Vida or Death and All His Friends in 2008, waar zijn gevoel voor arrangementen en instrumentale sferen brede weerklank vindt. Hopkins verfijnt vervolgens een persoonlijker taal op Insides in 2009, tussen melodische electronica en klubspanning, en vervolgens op Immunity in 2013, een sleutellalbum dat techno-pulsatie koppelt aan ambient composities en nauwgezet klankonderzoek. Parallel daarmee signeert Hopkins meerdere filmmuzieken, waaronder Monsters in 2010, en hij werkt aan tal van samenwerkingen, vooral met King Creosote op Diamond Mine in 2011. Singularity in 2018 verlengt deze immersive en dynamische lijn, voorafgaand aan een meer contemplatieve wending op Music for Psychedelic Therapy in 2021. In 2024 zet Ritual deze verkenning van sensorische elektronische muziek voort, tegelijk introspectief en gericht op de live-ervaring.