Half Man Half Biscuit

Opgericht in Birkenhead, Merseyside, ontwikkelde Half Man Half Biscuit zich rond zanger, gitarist en songwriter Nigel Blackwell en bassist Neil Crossley. De bezetting is in de loop der jaren veranderd, maar muzikaal blijft de band verankerd in Britse indierock met postpunk-invloeden. Ze verschenen voor het eerst in 1984 en vestigden hun naam op de Engelse indie-scene met Back in the DHSS in 1985, gevolgd door de singles “The Trumpton Riots” en “Dickie Davies Eyes” in 1986, voordat ze datzelfde jaar voor het eerst uit elkaar gingen. De terugkeer in 1990 gaf de band nieuw leven; ze traden onder meer op op het Reading Festival en kregen steun van John Peel, voor wie Half Man Half Biscuit twaalf sessies opnam. Hun muziek steunt op droge of nerveuze gitaren, directe ritmes, bewust sobere popmelodieën en teksten die sociale satire, alledaagse details, Britse populaire cultuur, voetbal en lokale geografie combineren. Onder hun albums zijn McIntyre, Treadmore and Davitt (1991), This Leaden Pall (1993), Some Call It Godcore (1995), Voyage to the Bottom of the Road (1997), Cammell Laird Social Club (2002), Achtung Bono (2005), CSI:Ambleside (2008), Urge for Offal (2014), The Voltarol Years (2022) en All Asimov and No Fresh Air (2025). Een samenwerking met Margi Clarke op “No Regrets” verscheen in 1991.