Jean-Michel Jarre

Jean‑Michel Jarre maakt al vanaf de jaren 1970 deel uit van de ontwikkeling van elektronische muziek in Frankrijk, na een periode bij Pierre Schaeffers Groupe de recherches musicales die zijn benadering van geluid blijvend heeft beïnvloed. Hij brak door met het album Oxygène (1976), met lange instrumentale stukken opgebouwd uit synthetische lagen en herhalende melodische motieven; gevolgd door Équinoxe (1978) en Les Chants Magnétiques (1981), die een stijl bevestigden met zwevende sferen, minimalistische ritmische sequenties en elementen dicht bij instrumentale pop. In de jaren 1980 en 1990 – van Zoolook (1984) en Rendez‑Vous (1986) tot Chronologie (1993) – onderzocht Jarre zowel gesamplede stemmen als structuren dichter bij de dansmuziek, terwijl hij parallel grootschalige stadsconcerten ontwikkelde waarin elektronische muziek samenging met monumentale projecties en lichtshows. Vanaf de jaren 2000, met platen als Métamorphoses (2000) en de twee delen van Electronica (2015–2016), breidde hij zijn samenwerkingen met producenten, componisten en visuele kunstenaars uit en ging hij zich richten op immersieve projecten, met multikanaalformaten en virtual‑reality‑performances, altijd gebaseerd op een melodische, cinematische elektronische signatuur.