Eliza Carthy

Geboren in Scarborough, Noord-Yorkshire, bevindt Eliza Carthy zich in de Engelse folktraditie terwijl ze deze ook opent voor bewegingigere vormen, tussen zang, viool en een melodische aanpak die stevig verankerd is in de Britse volksrepertoires. Dochter van Martin Carthy en Norma Waterson groeit ze op in een familiaire omgeving die nauw verbonden is met de vernieuwing van de Engelse folk en begint al op jonge leeftijd te spelen, met name bij The Waterdaughters en later naast Nancy Kerr, voordat ze solo verdergaat en in verschillende formaties zoals Waterson:Carthy, Blue Murder of The Imagined Village. In de jaren negentig dook ze op en ontwikkelde ze een stijl die traditionele ballades, dansende energie, hedendaagse arrangementen en persoonlijke songteksten met elkaar verenigt. Haar discografie omvat onder meer Heat Light & Sound (1996), Red Rice (1998), Angels & Cigarettes (2000), Anglicana (2002), Rough Music (2007), Dreams of Breathing Underwater (2008), Neptune (2011), Wayward Daughter (2013), Big Machine met The Wayward Band (2017), Restitute (2019), Queen of the Whirl (2022) en No Wasted Joy (2024). In de loop van haar carrière werkte Eliza Carthy ook samen met Billy Bragg en Wilco aan Mermaid Avenue (1998), nam deel aan gezamenlijke projecten rondom traditionele muziek en trok tussen folkfestivals, akoestische podia en bredere contexten.