Geboren als Erik Schrody op Long Island en vroeg verbonden aan de scène van Los Angeles heeft Everlast vanaf eind jaren tachtig een loopbaan opgebouwd op het snijvlak van hiphop, blues, folkrock en urban-getinte akoestische rock. Na zijn eerste soloalbum Forever Everlasting (1990), in de kring van Ice‑T's Rhyme Syndicate, vormde Everlast House of Pain met DJ Lethal en Danny Boy, een trio dat de Amerikaanse rap begin jaren negentig kenmerkte door ruwe energie en verbindingen met alternatieve scènes. Toen House of Pain uit elkaar ging, heroriënteerde Everlast zijn schrijverschap en met Whitey Ford Sings the Blues (1998) introduceerde hij een meer gezongen formule waarin gitaren, trage beats, rapfrasering en sociale verhalen samenkomen in een uitgeklede, rauwe stijl. Deze koers zette hij voort met Eat at Whitey’s (2000), White Trash Beautiful (2004), Love, War and the Ghost of Whitey Ford (2008), Songs of the Ungrateful Living (2011), The Life Acoustic (2013) en Whitey Ford’s House of Pain (2018). Tegelijkertijd werkte Everlast samen met Santana aan 'Put Your Lights On' en trad later toe tot La Coka Nostra, wat een loopbaan bevestigt die rap, rock en de Amerikaanse song op duurzame wijze verbindt zonder zich aan één kader te laten binden.