Emmanuelle Parrenin

Actief sinds het begin van de jaren ’70, neemt Emmanuelle Parrenin deel aan de vernieuwing van de traditionele muziek in Frankrijk, op het kruispunt van folk, oude zang en een experimentele benadering van klank. Uit een muzikale omgeving die door klassiek is gevormd, neemt zij deel aan de vroege veldopnames en aan Franse folk-scènes, en werkt daarna samen met musici verbonden aan Mélusine en Gentiane. Haar vroege opnames documenteren reeds haar interesse in het traditionele repertoire, voorafgaand aan platen uitgebracht onder Phil Fromont, zoals La Maumariée (1974) en Château dans les nuages (1975). Met Maison Rose (1977) ontwikkelt Emmanuelle Parrenin een meer persoonlijke stijl, die zang, harp, Épinette des Vosges, vielle à roue en sobere texturen combineert. Ze verschijnt ook op Douar Nevez van Dan Ar Braz (1976). Na een meer terughoudende plaatactiviteit keert ze in de jaren 2010 terug in de schijnwerpers met Maison Cube (2011) en zet zij deze dialoog tussen traditie, drone folk en vrije vormen voort op Pérélandra (2017), Jours de Grève (2021) met Detlef Weinrich, en Targala, la maison qui n’en est pas une (2022). Op het podium reist Emmanuelle Parrenin een repertoire rond waarin oude timbres, drones en improvisatie een centrale rol spelen.