Electric Eel Shock

Opgericht in Tokio in 1994 verenigt Electric Eel Shock Akihito Morimoto, Kazuto Maekawa en Tomoharu Ito in een trio dat garage rock, hard rock, rock ’n roll en heavy metal vermengt met een directe, maar nerveuze klank en sterk beïnvloed door de energie van het podium. De band vormt zich na de ontmoeting tussen Morimoto en Maekawa in Osaka tijdens hun middelbare schoolperiode, voordat ze zich in Tokio vestigen en een aanvankelijke bredere bezetting terugbrengen tot een strakkere formatie. Electric Eel Shock brengt zijn eerste albums uit tegen het einde van de jaren negentig, met Maybe... I Think We Can Beat Nirvana in 1997, Live Punctured in 1998 en Slayers Bay Blues in 1999, op het moment dat de band buiten Japan gaat touren, eerst in de Verenigde Staten en daarna in Europa. Deze internationale circulatie wordt een centraal onderdeel van hun carrière, met optredens op podia als CBGB, SXSW of Roskilde, en tournees zowel als headliner als naast bands als Danko Jones, Bloodhound Gang of The Presidents of the United States of America. De discografie groeit vervolgens met Go Europe! in 2004, Go USA! en Beat Me in 2005, Transworld Ultra Rock in 2007, Sugoi Indeed in 2009, Sweet Generation in 2017 en Heavy Metal Black Belt in 2024. Door de jaren heen heeft Electric Eel Shock deze identiteit behouden, gebaseerd op eenvoudige riffs, een duidelijke ritmische drive en een constante kruisbestuiving tussen de punkgeest, klassieke hardrock en metal.