De Kift

In Nederland gevormd in 1988 rondom Ferry Heijne en Wim ter Weele, heeft De Kift zich ontwikkeld vanuit een punkbasis tot een repertoire waarin indie rock, fanfare, folk en song elkaar kruisen, met een belangrijke nadruk op blaasinstrumenten en teksten in het Nederlands. De groep, waarvan de bezetting in de loop der jaren veranderde in een bijna familiaire sfeer, onderscheidde zich vroeg door een literair geïnspireerde schrijfstijl, met name na het vertrek van zanger Maarten Oudschoorn, toen Ferry Heijne het zingen overnam en Jan Heijne zich bij het ensemble als trompettist voegde. Deze richting vindt terug op IJverzucht (1989) en Krankenhaus (1993), voordat De Kift een eigenzinnig traject vervolgde met Gaaphonger (1996), Vlaskoorts (1999), Koper (2001), Vier Voor Vier (2003), 7 (2006), Hoofdkaas (2008), Brik (2011), Bidonville (2014), Bal (2017) en Hoogriet (2020). Nauwelijks verbonden met de Nederlandse alternatieve scène en verbonden met The Ex via meerdere projecten, werkte De Kift ook samen met andere bands in het kader van het Vinylsingleproject in 2008, met name Franz Ferdinand en Zita Swoon. Parallel aan de platen heeft De Kift scenische vormen en projecten ontwikkeld die verband houden met theater en cinema, waardoor een directe, collectieve en ambachtelijke esthetiek werd voortgezet waarin de punkenergie samengaat met blaas-arrangementen, volksmelodieën en een uitgesproken voorliefde voor verhaal.