Alfredo Rodriguez

Geboorte in Havana in 1936 en vermist in Parijs in 2005, Alfredo Rodríguez ontwikkelde een carrière tussen Cuba, New York, Miami en Frankrijk, op het kruispunt van latin jazz en Cubaanse muziek. Pianist en orkestleider behoort Rodríguez tot een Afro-Kubaanse esthetiek, gevoed door zijn Kubaanse wortels, descarga, bolero en danzón, met een spel dat sterk is beïnvloed door de pianotradities van Peruchín en Lilí Martínez, maar ook door een meer harmonische gevoeligheid die is geëerd van het klassieke repertoire. In het begin van de jaren zestig woonachtig in New York, speelde hij met vele Latijns-Amerikaanse ensembles, met name Conjunto Sensación, Joe Cuba, José Fajardo, Charanga 76, en daarna begeleidde of nam hij op met artiesten als Carlos "Patato" Valdés, Tito Puente, Celia Cruz of Justo Betancourt. Vanaf 1983 markeert zijn vestiging in Parijs een nieuwe fase, die zich meer toespits op zijn persoonlijke projecten. Alfredo Rodríguez publiceerde toen Sonido sólido in 1983, Monsieur oh la la in 1985, Cuba-New York-Paris in 1991 en Para Yoya in 1993, gevolgd door Cuba linda in 1997 en Cuban Jazz in 2002. Je vindt hem ook in Jesús Alemanys Cubanismo-avontuur en in het pan-Afrikaanse project Africando. Tot aan het einde van zijn leven behield Alfredo Rodríguez een zeer ritmische piano-aanpak, dicht maar leesbaar, waarbij improvisatie verbonden blijft met de vormen en pulsaties van de Cubaanse muziek.