Monica Naranjo

Geboren in Figueres, Catalonië, ontwikkelt Mónica Naranjo zich sinds het midden van de jaren 1990 langs een traject dat zich beweegt tussen Spaanstalige pop, dance-pop, rock en een dramatische, theatrale schrijfstijl. Haar debuutalbum, Mónica Naranjo (1994), verscheen eerst in Mexico, waar ze bekendheid verwierf, voordat ze haar positie in Spanje versterkte met Palabra de mujer (1997). In de loop van haar platen breidt ze haar palet uit met elektronische arrangementen, orkestrale ballades en een voorliefde voor conceptalbums, zoals Minage (2000), een album rond het repertoire van Mina, en verder Chicas Malas (2001), Tarántula (2008), 4.0 (2014) en Lubna (2016). Haar muziek beweegt zich tussen poprefreinen, rockachtige spanning, dance-elementen en meer lyrische passages, met veel nadruk op vocale interpretatie en vormgeving. Mónica Naranjo heeft haar repertoire ook in uiteenlopende podiumconfiguraties gebracht, van symfonische concerten tot meer uitgeklede bezettingen. Actief tussen Spanje en Latijns-Amerika onderhoudt ze al decennia een discografie en podiumpraktijk die meerdere registers doorkruist zonder zich tot één esthetiek te beperken.