Pascale Borel

Geboren in Bordeaux in 1958, trok Pascale Borel aanvankelijk de aandacht als achtergrondzangeres bij de popgroep Lala et les Émotions. In 1982 ontmoette ze de muzikant Grégori Czerkinsky en vormde met hem het duo Mikado: Borel zong de teksten terwijl Czerkinsky componeerde en arrangeerde. Ze ontwikkelden een synthpop met new wave-invloeden, gedragen door een sterk uitgewerkte esthetiek. De single “Naufrage en hiver”, in 1986 verfilmd door Pierre et Gilles, en “La fille du soleil” uit 1988 vestigden het duo op het Franse poppodium van de jaren tachtig, tot hun scheiding in 1991. Tussen 1996 en 1999 trad Pascale Borel toe tot de electro-popgroep Bien; er verscheen een viertracks-cd in Spanje en ze gaven enkele optredens in Parijs. Vanaf 2001 ging ze samenwerken met auteur-muzikant Jérémie Lefebvre en in 2004 nam ze voor het electrolabel Pschent haar eerste soloalbum Oserai-je t’aimer op, dat in 2005 uitkwam en Franse chanson vermengt met intieme elektronische pop. In 2006 bracht ze de single “J’ai un mari” uit als duet met Valérie Lemercier en in 2008 trad ze op in het Théâtre Essaïon in Parijs, onder meer in duet met Lio. Na verschillende videoclipprojecten en het opnemen van een nummer voor een film in 2009, keerde Pascale Borel in 2015 terug met het album Par ailleurs, dat haar voorliefde voor Franse synthpop voortzet, tussen het erfgoed van Mikado en persoonlijker songmateriaal.